Recht onder de High Line op West 25th Street (NYC) klonk afgelopen september een bariton-achtig geluid, wat kwam door de installatie Tight Spot van David Byrne. Deze gigantische 'Global Inflation' is overigens door Byrne zelf opgeblazen.
De Amsterdamse ontwerpstudio Experimental Jetset maakte voor het Whitney Museum of American Art een nieuwe identiteit. De vraag was oorspronkelijk (overigens in 2011 al gesteld aan de Amsterdammers) om een toolbox te ontwerpen.
Zo zou je de 'Responsive W' in combinatie met de Neue Haas Grotesk misschien wel kunnen noemen. De W past zich telkens aan, aan het formaat en de hoeveelheid tekst.
Zie hier een flink artikel ter uitleg. En hier nog wat extra info.
En nog maar even een bericht over de geweldige installatie van Dries Verhoeven op de stadhuisbrug in Utrecht. Zijn enorm confronterende werk laat elke dag weer een ander thema zien.
Eigenlijk de enige reden waarom we hier nog maar een bericht aan wijden (zie hier en hier de vorige twee berichten) is omdat je zeker even langs moet wandelen om zelf te voelen hoe de sfeer is op de stadhuisbrug.
Ben je benieuwd naar wat er de afgelopen dagen te zien was, of naar wat extra tekst en uitleg? Check de blog van het project. Of blijf via de facebook pagina van Dries Verhoeven op de hoogte.
Benieuwd naar de rest van het programma van het SPRING festival? Check.
De Pakistaanse kunstenaar Imran Qureshi werd gevraagd om een installatie op het dak van het Metropolitan Museum te creëren. Titel van het werk, "And How Many Rains Must Fall Before the Stains Are Washed Clean" komt uit een gedicht van de dichter Faiz Ahmed Faiz (1911-1984).
Vanaf vandaag te zien op de stadhuisbrug in Utrecht:
Dries Verhoeven met zijn performance installatie: Ceci n’est pas…
"Een glazen kist op een centrale plek met daarin iedere dag iets anders tentoongesteld. Het is er voor ons. Het is er om ons een vraag voor te leggen. Het kan ons aantrekken of afstoten. Of alle twee tegelijkertijd. En het doet ons aan onszelf denken. En aan mensen die we liever niet tegenkomen. Verhalen die we liever niet horen. Beelden die we liever niet zien. Maar nu zijn ze daar…"
Check voor info de link, en voor info over het SPRING festival deze link.
Argentijnse kunstenaar Gerardo Feldstein schept met zijn absurde surrealistische sculpturen een nieuwe context voor de manier waarop we denken over ruimte en beweging van het lichaam binnen die ruimte.
Er gebeurd een hoop en zoals gezegd in dit toffe stuk op Vandalog (over street-art en internet) pompen grote street-art-websites elke dag grote hoeveelheden nieuw werk de digitale wereld in. Dus vandaar even een hoop van de dingen die je zoal tegenkomt.
Bijvoorbeeld een leuk gesprek met JR die zich onlangs uitleefde in Berlijn. Of een klassiekertje van Harmen de Hoop, of deze geniale Os Gemeos. Ook Fra Biancoshock begint langzaam zijn hoge productiviteit terug te vinden op alle blogs, dit keer met z'n groene autobanden.
Het is zeker niet de eerste keer dat we werk van Robert Montgomery plaatsen op Vormplatform. Maar juist omdat Montgomery zo'n geweldige constante flow van afleveren van nieuwe projecten heeft, is het zeker de moeite waard af en toe weer wat van z'n juweeltjes uit te kiezen.
Prachtig werk van Studio Zimoun uit Zwitserland. Hun installaties zijn vaak simpel, theatraal, repetitief, minimalistisch en bestaan vaak uit een simpele actie. Check hun website voor meer voorbeelden of bekijk de compilatie video hierboven.
Een jas waarbij je in ieder geval aan je dagelijks aanbevolen hoeveelheid knuffels komt. Ontworpen door Si Chan voor zijn eind project aan de London College of Fashion.
Een ronddraaiende keuken, jawel. Het roterende gevaarte is een installatie van Zeger Reyers voor de 'Eating the Universe' expo in de Kunsthalle in Dusseldorf. Het ding heeft er 3 maanden staan draaien.
Over de geweren fetisj van Amerikanen wordt gelukkig nog dagelijks werk gemaakt. Zo blijven er tenminste mensen praten over waarom ze eigenlijk zo graag met geweren rondlopen.
Het jammere is alleen dat het dusdanig gemeengoed is geworden dat er inmiddels ook al zo vreselijk veel kunst is gemaakt met beeltenissen van wapens dat we het aan deze kant van de oceaan nou wel kennen.
In ieder geval, dit is een installatie van Michael Murphy en heet Damage. Is vervaardigd uit zo'n 1200 zwart geverfde ping-pong balletjes en is vanaf één kant maar een geweer in te herkennen.
Fabienne Verdier schildert met grensverleggend grote gereedschappen. Ze creëert haar eigen penselen, gemaakt van stoffen zoals schapenharen, eendendons, of paardenhaar, soms tot 6 meter lang en meer dan 150 kilo. Opgeleid vanuit de Chinese schildertraditie, maakt Verdier vaak gebruik van zwart om haar schilderijen te maken.
Check vooral haar website om meer te zien van bijvoorbeeld de voorbereiding.
Door het grid van de zeef te gebruiken lukt het Cordal om aardig realistische portretten te maken, die pas echt tot leven komen als ze op straat gebruikt worden om met de schaduw die het oplevert de gezichten af te maken. Zo zie je maar, zelfs met keukengerei lukt het sommigen om tof werk te maken.
Een opblaasbare expositie. Oftewel 'Inflation Exhibition' in Hong Kong. Met uiteraard de paul mccarthy-drol maar ook een Stonehenge-springkussen en een vrij gedetailleerde kakkerlak. Check de link voor meer info over de verschillende kunstwerken en hun makers.
Een kunstenaarscollectief wat zich alleen maar focust op het publiceren van schetsen, klinkt raar. Maar het is een research project om er achter te komen wat jouw mening is over de abstracte beelden zonder verdere context.
Dus check de schetsen, en laat aan 4929-Resource weten wat jij ervan vindt!
